Als jong meisje wist Riëtte al dat ze later juf wilde worden. In de puberteit twijfelde ze daar even over – het is tenslotte niet het meest stoere beroep – maar die gedachte verdween al snel weer. Na de mavo koos ze voor de opleiding tot onderwijsassistent. Daarna volgde de pabo. Met haar ervaring op het mbo ging die opleiding haar gemakkelijk af.
Inmiddels heeft Riëtte veel werkervaring opgebouwd. “Momenteel geef ik les aan groep 6. Omdat dit een kleine klas is, komt groep 8 elke dag anderhalf uur bij ons in de groep. Dat maakt het een mooie combinatie en voor mij een leuke uitdaging.
Maar Riëtte vindt niet alleen uitdaging in haar werk voor de klas. “Daarnaast werk ik als rekenspecialist en ben ik opgeleid tot EDI-coach. In die rol begeleid ik collega’s bij het goed toepassen van het didactisch lesmodel. Dat doe ik niet alleen op mijn eigen school, maar ook op andere Hannah-scholen.
Het mooiste aan dit werk vindt Riëtte dat ze haar collega’s als gelijke kan coachen, van leerkracht tot leerkracht. “Ik sta niet boven mijn collega’s. Als EDI-coach breng ik bepaalde kennis mee, maar we leren vooral samen. Zo blijf je je als leerkracht ontwikkelen. Die manier van samenwerken vindt mijn directeur belangrijk, maar ook binnen Hannah als geheel merk ik dat we steeds minder op ons eigen eilandje blijven en juist steeds meer een lerende cultuur worden.
We worden steeds meer een lerende cultuur
De eerste school waar Riëtte ging werken was de Doekesschool. Daar heeft ze met veel plezier gewerkt. Toch besloot ze na elf jaar binnen Hannah van school te wisselen. “De Doekesschool staat in Hardenberg, en daar woonde ik ook. Toen mijn eigen kinderen ouder werden, kwam ik de leerlingen uit mijn klas steeds vaker privé tegen. Dat vond ik op zich niet erg, maar als je langs de voetballijn staat met de ouders van ‘jouw’ kinderen is dat niet altijd ideaal.”
Maar dat was niet de enige reden. “Als je jarenlang op dezelfde plek werkt, kun je ongemerkt in vaste patronen terechtkomen. Ik wil mezelf blijven ontwikkelen en soms helpt het om daarvoor weer ergens opnieuw te moeten leren.
Hoewel Riëtte van school wisselde, bleef ze bewust binnen scholengroep Hannah werken. Dat heeft alles te maken met de christelijke identiteit van de organisatie. “In ons werk mogen we de liefde van God en de liefde voor onze naaste meegeven aan de kinderen. Dat we iets mogen betekenen voor de mensen om ons heen en dat we mogen vertrouwen op de geborgenheid en veiligheid bij God. Voor mij is dat geloven in onderwijs. Dat vind ik enorm waardevol. Natuurlijk willen we ook goed onderwijs geven, ook daarin geloof ik.” Als juf geniet Riëtte vooral van de kleine momenten met kinderen. “Van de lol die ik regelmatig met hen heb, maar ook met collega’s. Ik geniet als leerlingen nieuwe dingen leren, als ze ’s morgens op het schoolplein even iets leuks komen vertellen of als een ouder via Parro een foto deelt omdat een leerling die na het weekend graag wil laten zien. Dat zijn de momenten die het werk zo mooi maken.
